Homo herosi

Popęd seksualny człowieka w wyjątkowych sytuacjach jest tak silny, że nie zważa on na płeć obiektu pożądania.

Starożytni Grecy nie utożsamiali swojej aktywności seksualnej ze społeczną tożsamością i nie rozgraniczali aktów seksualnych z osobami tej samej płci od tych z płcią przeciwną. Swój popęd realizowali w zależności od sytuacji, w jakiej się znaleźli. Przykładowo spartańscy młodzieńcy dojrzewając w męskim towarzystwie, utrzymywali między sobą kontakty seksualne, co nie wykluczało, że
w przyszłości mogli związać się z kobietą.

Nawet Spartanie, którzy w swoich domach pozostawiali żony, spędzając czas w koszarach, uprawiali seks ze swoimi kolegami z wojska. Silny popęd płciowy człowieka na przestrzeni wieków się nie zmienił i do dziś w sytuacjach kryzysowych heteroseksualni mężczyźni uprawiają seks z przedstawicielami tej samej płci. Seksuolodzy takie zachowanie nazwali homoseksualizmem zastępczym.

Obejmuje ono osoby będące tymczasowo odizolowane od kobiet i nieradzące sobie z chęcią rozładowania napięcia seksualnego. Ma miejsce szczególnie w więzieniach, zakonach, marynarce i wojsku. Zazwyczaj osoby te są bardziej aktywne niż pasywne podczas stosunków. Większość homoseksualistów z przymusu po wyjściu na wolność pragnie zapomnieć o swoich kontaktach homoseksualnych. Dla innych taka sytuacja jest wskazówką do odkrycia swojej prawdziwej orientacji.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *