Windą do nieba

Dźwig osobowy skonstruował Elisha Otis z Nowego Jorku w 1853 roku, jednak windy znane są ludzkości od czasów starożytnych.

Winda – urządzenie podnoszące (dźwignica) zainstalowane na stałe, obsługujące ustalone poziomy, posiadające podstawę ładunkową poruszającą się wzdłuż prowadnic, nachylonych do poziomu pod kątem większym niż 15 stopni, służące do transportu osób lub towarów. Zwykle porusza się w szybie, wewnątrz budynku lub innej konstrukcji.

Podstawa ładunkowa podnoszona jest za pomocą cięgnika-wciągarki lub przez dźwignik (najczęściej hydrauliczny) umieszczony na dnie szybu. Z powodzeniem wykorzystywano je w Rzymie. Znajdowały się w pałacu cesarza Nerona, jednak prawdziwą sławę zyskały te zamontowane w Koloseum. Było to 20 większych i mniejszych platform, połączonych jednym mechanizmem naciągowym.

Służyły do transportu gladiatorów oraz dzikich zwierząt z kondygancji podziemnych na arenę. Efekt jednoczesnego pojawienia się aktorów widowiska w różnych miejscach niezmiennie wywoływał entuzjazm zgromadzonej publiczności.

Windy te, jak i stosowane w późniejszych wiekach, głównie w budownictwie, napędzane były siłą mięśni ludzi i zwierząt pociągowych. Wykorzystywały rozwiązania bazujące na wielokrążkach i przeciwwagach. Działo się tak aż do połowy XIX wieku, kiedy to na Wystawie Światowej w Nowym Jorku zaprezentowano publiczności konstrukcję kabinową, którą znamy do dziś.

Maszynownia wind Wieży Eiffla jest równie stara, jak ona sama i można ją odpłatnie zwiedzać.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *